امیرحسین عصارها

چیزی کم است!

تمام شعرهایم را نقد می کنند و

باز،

برای با تو بودن چیزی کم است!

دست می کشم و

شانه هایم را به تو وعده می دهم،

اگر نه،

روسری های کهنه ات مال من باشد؟

__________________________________________________

وارد اتاق میشوی و دمپایی هایت را کنار چوب رختی درمی آروی. کش ِ موهایت را باز می کنی، دستی به موهایت می کشی و با خستگی دو سه بار با شانه که مدام گیر می کند، موهایت را روی شانه ات می ریزی. دندان هایت را نشان آینه می دهی و به من نگاه می کنی. بالای سرم می آیی و دستم را از روی سینه ام بلند می کنی و سرت را به جای دستم روی سینه ام می گذاری، نیم خیز می شوی و صورتم را که نگاه می کنی خس خس ِ خسته ی نفس هایت را حس می کنم. بوسه ی کوچکی به شانه ام می زنی و پشت انگشت اشاره ات را به ریش های سه روزه ی گونه ام می کشی. دوباره سرت را روی سینه ام می گذاری و چند نفس عمیق می کشی و خوابت می برد و من هیچ نمی فهمم!

 

بن بست حنانه

بازی ات بود، نه نازت!

پنجره ی نیمه باز و اجازه می کردیم،

وقتی باد، حواس پرده را پرت می کرد

خواب­،بودنت را ببینیم

لطافت تنت را،

و خیره ماندنت را به آینه.

خیال پرواز داشتیم

در بن بست حنّانه!

 ___________________________________________________

فصل یکی مانده به آخر

فصل یکی مانده به آخر:

برگ های نارنجی،

آرام آرام

از چشمانم می افتند!

صدای خش خش از من فاصله می گیرد…

فلاش بک:

                         “فصل اول:

                           به شکوفه های سیب خیره ام،

                           غافلگیر می شوم:

                           دو دست بر چشمانم می آید،

                           لمس می کنم…

                           فصل دوم:

                           قهوه ای ِ چشمانم

                           از سرخی سیب ها برق می زند.

                           دو دست بر قامتم حلقه می شود،

                           پیشانی ات بر گرده ی من است.”

رو به برگ های نارنجی

– از چشمان می افتند-

لبخندم محو می شود،

صدایی نمی آید؛

غافلگیر می شوم:

                        تا به رد پا برسم،

                        دیر می شود

                        دور می شوی…

 

________________________________________________________

teleg
  nl


 

یک نظر

  1. عرض ادب.
    در ادامه‌ی شعری که از من منتشر کرده‌اید، شعر آقای نادر جاهی آمده است. فکر می‌کنم قابل ویرایش است.
    البته یادم نمی‌آید چه زمانی برای شما آثارم رو ارسال کردم.

پاسخ


دو + = 3