Endless River Release Date November 10, 2014

اشاره: اگرچه زمانی که آوانگارد راه افتاد بنا نداشتیم در بدایت امر به انتشار و انعکاس خبرهای دنیای موسیقی بپردازیم، اما رسیدن خبر انتشار آلبوم تازه‌ای از «پینک فلوید» چیزی نیست که بتوان به سادگی از کنار آن گذشت. حتی اگر حوزه کاری شما صرفاً ادبیات باشد. در هفته دوم نوامبر ۲۰۱۴ این آلبوم منتشر شد. آنچه میخوانید مقاله‌ای از «میک جاناتان» جامعه شناس موسیقی و منتقد اختصاصی مجله رولینگ استون است که در اولین شماره نوامبر این مجله برای اولین بار منتشر شده بود و اینک ترجمه آن در اختیار شما قرار می‌گیرد. علاوه براین شما می‌توانید هر بیست آهنگ این آلبوم را در آوانگار بشنوید.

بازگشت اقتدار

بقلم: میک جاناتان

ترجمه: مهناز براری

هرگاه بخواهند در مورد گروههای موسیقی راک صحبت کنند، پینک فلوید را از آنها جدا کرده و در مورد گروههای باقی‌مانده بحث می‌کنند. حقیقت آنست که کسانی که این کار را می‌کنند کاملا حق دارند. در دهه‌های میانی قرن پیش بخصوص در دهه‌های ۶۰ تا ۸۰ میلادی موجی از عصیان و اعتراض جوانان غربی را در برگرفت. جوانانی که بسیاری از آنها تحصیلکرده و دانشگاه رفته بودند و نسبت به مسیر حرکت تمدن مدرن غربی اعتراض داشتند. انحراف حکومت‌های انقلابی که با ایدئولوژی‌های چپگرایانه شکل دیگری از استبداد را در اروپایی شرقی و روسیه امروز نهادینه کرده بودند، هنوز برای خیلی‌ها نقطه امید و راهی به رهایی بود.

Endless River Release Date November 10, 2014
Endless River
Release:
November 10, 2014

اما برای چند جوان  که دستی در آتش موسیقی داشتند و برخلاف دیگر همگنان خود با کتاب و فلسفه و معارف انسانی آشنایی زیادی داشتند، وضعیت به مراتب متفاوت بود. آنها قلعه حیوانات «جرج اورول» را خوانده بودند و می‌دانستند که این انقلابهای قرن بیستمی در نهایت خوک‌های فربهی را بر مصدر امور خواهد نشاند که شکل دیگری از استبداد را در زرورقی نو جذاب به مردمان بینوا تحمیل می‌کنند.

آنروزها البته بهانه‌های زیادی برای اعتراض وجود داشت. جنگ ویتنام، دکترین شرم‌آور نیکسون، جنایات بحث برانگیز استالین و حکومتهای مارکسیسیتی، حمله اتمی امریکا به ژاپن و شاید از همه آنها خفت بارتر دو جنگ جهانی با میلیون کشته و آواره و خسارت‌های شرم آور توسط کشورهایی که خود را پیشرو در توسعه و ارتقاء تمدن بشری می‌دانستند. به اینها اضافه کنید تب تند چپگرایی و فضای عجیب و خفقان آور سالهای جنگ سرد را…

گروه «پینک فلوید» در بطن این تجارب تلخ بشری شکل گرفت. «سید برت» نوازنده و شاعر و خواننده نخبه این گروه که در سال ۲۰۰۵ پس از ترک اعتیاد به ال اس دی فوت کرد، در کنار جوانی با صورت کشیده و چهره‌ای که بیشتر به سرخ پوست‌های امریکای شمالی شباهت داشت، با ترکیب دونام از دوفرهنگ موسیقایی متفاوت گروه «پینک فلوید» را بنیان نهادند.

این جوانان معترض اگرچه به مسیر حرکت تمدن غربی اعتراض داشتند و از «دیوار کشیدن» های ابرقدرتها و حکومتهای استبداد شکایت می‌کردند اما؛ بقول راجر واترز در هیچ جای جهان همچون اروپا و امریکا از «آزادی بیان» برخوردار نبودند.

آنها میراث‌خوار جوانانی بودند که در ماه می سال ۱۹۶۸ پاریس را به آتش کشیدند. هرچند اگر این اعتراض اگر در جایی غیر از اروپای غربی و یا امریکا رخ می‌داد، ما شاهد وقوع یک تیان‌آن‌من ِ دیگر بودیم.(اشاره به قتل‌عام دانشجویان معترض چینی)

به هرحال انتشار این آلبوم در سالگرد فروپاشی دیوار برلین را می‌توان به فال نیک گرفت اگرچه شرایط جهان امروز با در نظر گرفتن خصومت‌های دو قطب شرق و غرب ما را به شکسته‌شدن دیوارها امیدوار نمی‌کند. افسر کا.گ.ب هنوز در حسرت ازهم پاشیدن کشور شوراهاست. سخت علاقمند است تا جنگ سردی دیگر به راه بیاندازد. پوتین که نشان داده میانه خوبی‌هم با موزیسین‌های منتقد کشورش ندارد حالا دارد از میان کشورهای آسیایی یارکشی می‌کند. اما هنرمندان معترضی که بیست سال پیش اسباب فروپاشی کشور شوراها مهیا کردند و پای دیوار فرو ریخته برلین کنسرت برگزار کردند امروز تبدیل به پیرمردانی فرتوط منفعل شده‌اند. البته از این میان با حساب راجر واترز را از بقیه جدا کرد!

در جنگ اخیر اسرائیل در غزه برخی از هنرمندان امریکایی و اروپایی دوست داشتند از کودکان و زنانی که در موشک‌باران اسرائیل قتل‌عام می‌شدند حمایت کنند. اما کوچک‌ترین نشانه‌ای از همدلی باعث هجوم اوانجلیست‌ها و مورمون‌ها و یهودی‌ها می‌شد و آنها مجبور می‌شدند حرف خود را پس بگیرند. اما در این میان تنها یک نفر بود که بر اعتراض خود باقی‌ماند و آن شخص هم کسی نبود، جز مغز متفکر پینک فلوید در قرن بیستم: راجر واترز!

او که بابت این اظهار نظرهای خود هزینه‌های بسیاری هم پرداخته اما مانند مک‌کارتنی، دیوید گیلمور، لنون و خیلی از جوانهای عاصی قرن بیستم از آرمانهای دوران جوانی‌اش پا پس نکشیده و هنوز از وجود دیوارها می‌نالد و فرصتی اگر پیدا کند بر وجود آنها اعتراض می‌کند. برای من نبود این پیرجوانساله در میان تیم سازنده «رودخانه بی‌پایان» ناراحت کننده است. آنها کنارهم پینک فلوید می‌شوند.

در سالهای دهه هفتاد و هشتاد وقتی میانه راجرواترز و گیلمور شکراب نشده بود ما شاهد فوران خلاقیت این چهار نفر بودیم. آنها از هرچیزی که صدایی درمی‌آورد استفاده می‌کردند. البته بحث تنها در استفاده از صداهای تازه نبود بلکه حرفهای آنها نیز با سخنان گروههای دیگر فرق داشت. ترانه‌های راجر واترز تم‌ی فلسفی داشت و پراز کنایه و متلک به سیاستمداران و ایدئولوژی‌های انقلابی و استبدادی بود.

در میان گروههای موسیقی همیشه یک قانون نانوشته وجود دارد و آن اینست که شما تا پیش از رسیدن به شهرت و ثرت جمعی از جوانان را می‌بینید که دوستانه و بی‌ریا درکنار هم ساز می‌زنند اما به محض اینکه چند اجرای موفق برگزار می‌کنند و شهرتی به‌هم می‌زنند اختلافها سربرمی‌آورد. گروه پینک‌فلوید هم از این قائده مستثنی نبود!

هنوزهم به درستی مشخص نیست که چرا سیدبرت که بسیاری او را مغز متفکر پینک فلوید می‌دانند کنار گذاشته و بجایش آن جوانک بلوند آمد! اما به‌هر حال بعد از آمدن دیوید گیلمور، راجر واترز در کنار نیک میسون (درامر) و ریچارد رایت (کیبردیست) روزهای موفقی را سپری کردند.

Roger Waters and David Gilmour || reunite for charity
Roger Waters and David Gilmour || reunite for charity

اما سرنوشت آنها نیز به هرحال جدایی بود…

بعد از جدایی گروه پینک فلوید راجر واترز و دیویدگیلمور هردو سعی کردند کباده پینک فلوید را بر دوش بکشند. هرچند از حیث غنای کلام و اشعار راجر واترز بسیار بهتر عمل می‌کرد. اما گیلمور با جذب اسپانسرهای قوی‌تر و آشنایی بیشتر با قوائد جهان سرمایه‌داری توانسته بود از امکانات مدرن‌تری برای کارهایش استفاده کند. از سوی دیگر او توانسته بود ریچار رایت و نیک میسون را نزد خود بیاورد. اوج فعالیت این سه بازمانده پینک فلوید اجرایی شکوهمند در سال ۱۹۹۴ است. کنسرتی بسیار عظیم و پرهزینه و صد البته با استقبال ده‌هاهزار نفری!

حال و در قرن بیست و یکم دیوید گیلمور برخی از آثار منتشر نشده‌ای که از آن دوره تا به حال ضبط کرده‌اند را در قالب آلبومی تقریباً اینسترو با عنوان «رودخانه بی‌پایان» منتشر ساخته است.

این آلبوم دستاورد فعالیت گیلمور و میسون ریچارد رایت فقید در بیست سال اخیر است که از حیث موسیقایی مثل همیشه غافلگیر کننده‌است اما وقتی پای کلام به میان می‌آید جای خالی راجر واترز کاملا احساس می‌شود.

 در این آلبوم شما می‌توانید دستاوردهای یک سفر نیم قرنه را در زمینه امکانات و پیشرفتهای صورت گرفته در موسیقی مدرن و پسامدرن مشاهد کنید. کوردهای آشنا در قالبی جدید، ملودی‌هایی که در این آلبوم می‌شنویدهم به گوش‌تان آشنا خواهد بود. انگار که سالها پیش آنها را در جایی شنیده‌اید. تنظیم این آلبوم به علاوه میکس و مسترینگ هزینه زیادی روی دست گیلمور گذاشته است. او برخلاف راجر واترز به تجملات و هزینه‌کردنهای آنچنانی بسیار علاقه‌دارد. هرچند که خیلی‌ها مثل من دوست دارند اتفاق سال ۲۰۰۵ دوباره تکرار شود. [۱] اتفاقی که قرار بود حاشیه‌ای باشد اما متن را تحت تاثیر قرار داد./

پایان


پانوشت:

۱-در آن سال اجلاس هشت کشور صنعتی جهان (جی‌هشت) برگزار شد و در حاشیه این اجلاس قرار بود اجراهایی در هشت کشور شرکت کننده در این اجلاس و برخی کشورهای دیگر برگزار شود. اجراهایی که بخشی از عواید آن برای رفع مشکل سوء تغذیه در قاره آفریقا تخصیص داده شد. در آن سال اعضای گروه پینک فلوید متشکل از راجر واترز ؛ دیوید گیلمور؛ ریچارد رایت و نیک میسون در حرکتی خاطره‌انگیز باهم به روی صحنه رفتند و بعد از چند دهه آهنگهای جریانساز خود در قرن پیش را برای مردم اجرا کردند. عکس یادگاری اعضای این گروه که در قرن پیش جوانانی هماره معترض بودند و حالا تبدیل به پیرمردهایی خندان شده بودند در مطبوعات جهان انعکاس وسیعی یافت. هرچند که راجر واترز و دیوید گیلمور یک بار دیگ در سال ۲۰۱۰ باهم روی صحنه رفتند. اما اجرای جی- ۸ آخرین حضور همزمان اعضای پینک فلوید بود. (مترجم)

teleg
  nl