رسانه ادبیات:

مجله بررسی کتاب امریکایی ِ امریکن بوک ریویو (American Book Review) یک مجله تخصصی در حوزه نقد و بررسی کتاب است. این نشریه اگرچه به عنوان یک جریده تخصصی محسوب میشود اما نفوذ زیادی بین کتابخوانان امریکایی دارد.

این   نشریه در سال ۱۹۷۷ میلادی و توسط Ronald Sukenick و با حمایت دانشگاه هیوستون تاسیس شد.

این مجله در آخرین شماره منتشره خود که به تاریخ نوامبر و دسامبر ۲۰۱۵ بازمیگردد، در کنار نقد و بررسی کتاب‌های روز، که بن‌مایه‌ی همیشگی مطالب این مجله را شکل می‌دهد، پرونده‌ی ویژه‌ای را به بررسی داستان‌های طبقه کارگر در آمریکا اختصاص داده است. اریک مایلز ویلیامسون (Eric Miles Williamson) دبیر این پرونده،نکات قالب تاملی را درمورد ادبیات «پرولتاریا» مطرح کرده.

ما در کشورمان خاطره خوشی از ادبیات ایدئولوژیک نداریم، اگرچه خیلی از نویسندگان ِ ما سمپات جریانهای چپگرا بودند، اما خروجی ادبیات کمونیستی چیزی جز یک مشت شعار تاریخ مصرف دار و روایتی سرشار از کلیشه های ِ سیاسی ِ محصور در زمان و مکان نگارش این آثار نبود.

اما در مغرب زمین (یا دقیق تر بگوییم) در اروپا و امریکا؛ با توجه به افزایش گرایش جوانان به چپگرایی شاخکهای نویسندگان و اهل قلم در این کشورها نیز حساس شده است.

اریک ام. ویلیامسن در ویژه نامه آخرین شماره مجله “امریکن بوک ریویو” تلاش کرده است تا به جوانان قرن بیست و یکم که چیزی از پرولتاریا نمیدانند، بفهماند ادبیات کارگری یعنی چه؟ وی دبیر و مسئول تدوین این ویژه نامه بوده در مقدمه‌ی پرونده ی گردآوری شده خود مینوسد:

🔹 موضوع این پرونده ارتباطی با دسته‌ای از نویسندگان عمله‌ها، آشغال‌های سفید، فقرای کارگر، طبقه کارگر، طبقه پایین ـ متوسط، طبقه پایین ندارد. هیچ‌یک از ما این واژگان را نمی‌پسندیم. گو اینکه می‌کوشیم نامی برای گروه اقلیت بیابیم: همه‌ی نام‌ها اهانت‌آمیزند، چه تنها نشان می‌دهند که ما افراد شایسته احترامی نیستیم.

🔹 البته که آمریکا سنتی طولانی از نویسندگانی دارد که خاستگاهشان، ثروت نبوده است، مثل هرمان ملویل، تئودور دریزر، جک لندن، آپتون سینکلیر، جیمز بالدوین، رالف الیسون. اما از جنگ جهانی دوم بدین‌سو، این سنت چنان منبسط شده که به حالت انفجار درآمده است. از جنگ جهانی دوم به این سو، برای نخستین بار در تاریخ، کسانی که ثروتمند نبودند، توانستند به کالج و دانشگاه بروند. برخی از آنها به دانشگاه‌های خوب مانند هاروارد و دانشگاه شیکاگو راه یافتند. این روند هم‌اکنون پایان گرفته است. با قطع شدن بودجه کالج‌ها و دانشگاه‌های دولتی، کودکان طبقه کارگر دیگر نمی‌توانند شهریه دانشگاه‌ها را بپردازند. اگر من الان هجده ساله بودم، باید یک کارگر ساختمانی باقی می‌ماندم.

Eric Miles Williamson
تصویر مقاله Eric Miles Williamson در مجله “امریکن بوک ریویو” Eric Miles Williamson

🔹 عصرِ کنونیِ رمان‌های طبقه کارگر، در طی حدود چهل سال گذشته، دوره‌ای منحصر به‌فرد در تاریخ بشری است: وقتی نسل من بمیرد، نویسندگان و هنرمندان طبقه کارگر به پایان خواهند رسید. آنان‌که در طبقه کارگر جای دارند، به دانشگاه نخواهند رفت، به مشاغلی با حداقل دستمزد خواهند پرداخت، و بی‌تردید دیگر درباره شغل‌هایشان کتاب نخواهند نوشت.

البته برخی دیگر از نویسندگا این ویژه نامه نظیر : J. D. Smith معتقدند که هیچگاه تعریف دقیقی از ادبیات کارگری نشده و آنچه امروز به این عنوان شناخته میشود ناشی نوعی تهیجات تاریخی بوده. کما اینکه امروز و در قرن بیست و یکم (کارگر) به معنای مارکسیستی آن (بخوانید پرولتاریا) وجود ندارد. و قاطبه اقشاط متوسط هم جذب ساختار مصرفگرایانه (=بخوانید بورژوازی ِ) سرمایه داری (=بخوانید امپریالیسم) شدند.

J. D. Smith
مقاله J. D. Smith با عنوان کنایه آمیز: به جنگل خوشآمدید
teleg
  nl


 

پاسخ


6 × = چهل دو