NewYorker
New Yorker

متاسفانه به دلایل غیرفرهنگی و رسانه-ای ما قادر به درک و فهم چنین لذائذی نیستیم. اینکه یک روزنامه دویست سالگی اش را جشن بگیرد یا یک مجله نودوخورده ای سالگی خود را.

۹۱ سال پیش در چنین روزهایی هیئت تحریریه یک مجله فرهنگی-ادبی در آمریکا تلاش میکردند تا نخستین شماره نشریه خود را برای ۱۷ فوریۀ سال ۱۹۲۵ میلادی منتشرکنند. تیمی که این نشریه را درمیآورد، حتی درخواب هم نمیدید،در سالهایی که اقتصاد امریکا درگیر رکود بی سابقه بود؛ به مرور زمان «نیویورکر» تبدیل به مهمترین و معتبرترین مجله ادبی تمام جهان شود.

«نیویورکر» یک هفته نامه آمریکایی است که ۹۰ سال است خودش را در اوج نگه داشته و با تیراژی حدود یک میلیون نسخه هر هفته منتشر می شود. سالی ۴۷ شماره منتشر می کند و پنج هفته به تحریریه اش استراحت می دهد و چیزی منتشر نمی کند.

بنیانگذار این نشریه هارولد راس بود. و طرح جلد نخستین شماره آن تصویر کنت اورسال Count of Orsay یک طراح و دندی فرانسوی بود که نقاشی آن توسط ریئا اروین بر اساس طرحی که توسط جیمز فاستر دفاکتو گردیده بود، منتشر شد.

Image of d'Orsay, published by James Fraser.
Image of d’Orsay, published by James Fraser.

نیویورکر حالا درکنار نشریاتی نظیر پاریس ریویو بعنوان یک مرجع مهم تحلیلی برای علاقمندان به فرهنگ و رسانه محسوب میشود و توانسته است در طول ۹۰ سال فعالیت خود به رغم تحولات گسترده ای که در حوزه رسانه ای ایجاد شده، با تداوم خلاقیت و هوشیار بطور مداوم خود را بروز نگه دارد.

بسیاری از مخاطبان این نشریه برای هرشماره آن منتظرند ببینند این مجله متناسب با وقایع روز جهان چه طرح جلدی را برگزیده است. باوجودی که در امریکا آزادی بیان نزدیک به مطلق است اما گاهی همین طرح جلدها برای نشریه اسباب دردسر شده اما باعث تعطیلی هرگز.

اولین شماره نیویورکر پس از انتخاب ترامپ؛ که در آن واکنش هولناک ِ روسای جمهور سابق در مقابل انتخاب ترامپ بازنمایی شده.
اولین شماره نیویورکر پس از انتخاب ترامپ؛ که در آن واکنش هولناک ِ روسای جمهور سابق در مقابل انتخاب ترامپ بازنمایی شده.

“Bad Reception,” by Barry Blitt.

«نیویورکر» با آن که ۹۰ سال است به شکلی مستمر منتشر شده، سردبیران کمی داشته. جزو معدود غول های رسانه ای است که کمتر شاهد تعویض سردبیرانش بوده. در این ۹۰ سال مجموعا چهار سردبیر داشته.

نیویورکر، هفته نامه آمریکایی در ایران
طرح جلد اولین شماره نیویورکر

اولی حدود ۲۵ سال در نیویورکر سردبیری کرد و با دلخوری از سمتش کنار رفت. او دوست نداشت برای خود جانشینی تعیین کند. دومی کمتر از اولی ماند، یعنی حدود پنج سال. این دومی ویراستار رمان معروف «اتحادیه ابلهان» جان کندی تول هم بود که این روزها در ایران هم مورد استقبال است. رابرت گوتلیب به عنوان سردبیر نیویورکر توانست رمان «اتحادیه ابلهان» را به صورت پاورقی در مجله اش منتشر کند و با پالایش آن رمان بعدها شهرت فراوانی به نویسنده اش بخشید.

گفته اند نویسنده های آمریکایی زیادی- مثل تونی موریسون و ری بردیری- داستان هاشان را قبل از چاپ به او می دادند تا بخواندشان. سومین سردبیر نیویورکر یک زن جوان بود. او شش سال ماند، چهارمین سردبیر که فعلا هم سر کار است، برنده پولیتزر است و فعلا ۱۷ سال است که در نیویورکر سردبیری می کند.

اگر شما سال های سردبیری این چهار روزنامه نگار را با هم جمع کنید، به عدد ۹۰ که عمر «نیویورکر» است نمی رسید. دلیلش این است که «نیویورکر» را در ۲۷ سال سال اول کسی می گرداند که خودش و همسرش بنیان گذار آن بودند؛ هارولد راث و جین گرنت. آن ها اول در روزنامه نیویورک تایمز کار می کردند و ظاهرا می خواسته اند یک هفته نامه طنز راه بیندازند که خیلی زود از این فکر منصرف می شوند و سراغ هفته نامه اجتماعی و هنری می روند. آن ها برای ۲۷ سال خودشان داستان ها را ویرایش می کردند و درباره مطالب تصمیم می گرفتند. از سال ۱۹۵۲ بود که نیویورکر صاحب سردبیر شد.

در ایران «نیویورکر» را عمدتا با داستان هایش می شناسند. اما واقعیت این است که کار این مجله لاغر و قدیمی تنها این نیست که داستان منتشر کند. «نیویورکر» مقالات اقتصادی و سیاسی و اجتماعی هم منتشر می کند. طنز و کاریکاتور هم همین طور، این طور هم نیست که وجه غالب در این هفته نامه موضوعات ادبی باشد. «نیویورکر» اتفاقا در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا همیشه فعال است و طرف یکی از کاندیداها را می گیرد.

سال ۲۰۰۴ به شدت از جان کری حمایت کرد، شخصی که حالا وزیر امور خارجه ایالات متحده است. اما جان کری شکست خورد. در دوره بعدی «نیویورکر» با حمایت از باراک اوباما وارد بازی شد. «نیویورکر» هیچ وقت نسبت به مسائل روز دنیا بی تفاوت نبوده است. در سال دست کم ۷۰درصد سرمقاله های این هفته نامه یا سیاسی هستند یا اقتصادی.

کم پیش می آید که سرمقاله ها را به موضوعات ادبی اختصاص دهند. در همین ماه هایی که مثلا یونان بدهی بالا آورده بود و طلبکاران اروپایی به مردم و دولتمردانش فشار می آورند، «نیویورکر» وارد کارزار شد و در شماره های متعدد سعی کرد موضوع را پی گیری کند. یا مثلا در سال هایی که ارتش آمریکا وارد جنگ با کشورهای مختلف شده، «نیویورکر» سعی کرده نه فقط گزارش های خاص از این موضوعات منتشر کند که حتی موضع گیری هم کند.

سال ۲۰۰۳ وقتی آمریکا وارد جنگ با عراق شد، «نیویورکر» به حمایت از این جنگ پرداخت. یک نمونه متاخرش بر می گردد به حضور قاسم سلیمانی، فرمانده نیروی قدس سپاه پاسداران در عراق. «نیویورکر» گزارش مفصلی درباره قاسم سلیمانی منتشر کرد که در ایران نیز بازتاب گسترده ای پیدا کرد.

اما یک واقعیت اساسی درباره این هفته نامه آمریکایی وجود دارد که نمی شود آن را نادیده گرفت. اغراق نیست اگر گفته شود ارزش «نیویورکر» به گزارش ها ومقاله های سیاسی- اقتصادی اش نیست. ارزش این هفته نامه لاغر به همان داستان هایی است که هنوز بعد از چندین دهه با ستایش از آن ها یاد می شود و در کتاب های منتخب بازچاپ می شوند.

تقریبا همه دفاعیه ها، گزارش ها و حمایت های «نیویورکر» در کارزارهای انتخاباتی یا حوادث روزمره مشمول گذر زمان شده اند و غبار گرفته اند. اما هنوز هم داستان های «نیویورکر» با احترام یاد می شود. نویسنده های زیادی هستند که با آب و تاب از روزهایی صحبت می کنند که داستانشان در این هفته نامه منتشر شده و جزو خاطرات شیرینشان به حساب می آید.

فیلیپ راث گفته است: «یک روز مشغول نوشتن نمایشنامه ای بودم که تلفن زنگ خورد. جان آپدایک بود که می خواست داستانی برایش بفرستم تا در نیویورکر منتشر کند. جوابم مفنی بود، چون اصلا فرصت نداشتم. چند روز بعد یکی از دوستانم پیشم آمد و همراهش یک نسخه نیویورکر آورده بود. داستان از خود جان آپدایک در آن شماره منتشر شده بود. بلافاصله آن را خواندم و به آپدایک زنگ زدم و خوشحالی خودم را به او نشان دادم و گفتم دوست دارم در مجله ای داستان منتشر کنم که چنین داستان خوبی را درآورده. خیلی زود یک داستان برای آپدایک فرستادم، نسخه نهایی قبل از چاپ را وقتی برایم فرستادند، متوجه شدم که بخشی از داستانم حذف شده، ولی خیلی بهتر شده بود. بعد از آن من به یکی زا مشتری های نیویورکر تبدیل شدم.»

حمله تند «فیلیپ راث» به «ترامپ»

این داستان‌نویس که دو جایزه ملی کتاب آمریکا، سه جایزه «پن/فاکنر» و جایزه‌های «پولیتزر» و «فرانتس کافکا» را در کارنامه‌اش دارد، از سال ۲۰۱۲ نویسندگی را کنار گذاشته است. «رئیس‌جمهور ما»، «خداحافظ کلمبوس»، «خشم» و «یکی مثل همه» از جمله کارهای «راث» هستند.

او در نامه‌هایی که برای «نیویورکر» نوشته، «ترامپ» را فردی خوانده که «از ابراز و تشخیص نکات باریک و جزییات دقیق ناتوان است.» او همچنین نوشته است: ترامپ عاری از هرگونه شایستگی است. او با دایره لغتی ۷۷ کلمه‌ای بازی می‌کند که بهتر است آشغالی خوانده شود تا انگلیسی.

«راث» در سال ۲۰۰۴ رمانی به نام «توطئه علیه آمریکا» را منتشر کرد که در آن «چارلز لیندبرگ» ـ خلبان آمریکایی که افکاری موافق با نازی‌ها داشت ـ در زمان جنگ جهانی دوم رئیس‌جمهور آمریکا می‌شود و حکومتی فاشیستی را شکل می‌دهد. او در نامه‌های خود ارتباط بین قصه خود و رئیس‌جمهور شدن «ترامپ» را رد کرده و نوشته است:  «لیندبرگ» یک خلبان بزرگ و قهرمان بود که در عبور از اقیانوس اطلس در سال ۱۹۲۷، شجاعت فیزیکی و نبوغ هوانوردی زیادی از خود نشان داد. او با وجود طرفداری از نازی‌ها، شخصیت و جوهره داشت و در کنار «هنری فورد»، از مشهورترین آمریکایی‌های زمان خود در جهان بود. اما «ترامپ» یک هنرمند کلاه‌بردار است. کتاب مربوط به او، «شیاد» نوشته «هرمن ملویل» است. این اثری سیاه و منفی‌گرایانه و رمانی مبدعانه است که می‌توانست «هنر کلاه‌برداری» هم نام بگیرد.

«راث» همچنین در ادامه نوشته است: «ترامپ» به عنوان یک شخصیت، یک نوع بشری، یک ملاک، شخصی ناشی و سرمایه‌داری سنگدل و قاتل که از مرزهای تخیل جلوتر رفته، غیرقابل باور نیست. آن‌چه باورپذیر نیست، این است که «ترامپ» رئیس‌جمهور آمریکاست.

اخیراً و همزمان با نامزد شدن فیلم اصغر فرهادی، این نشریه با انتشار تصویری جالب به این موضوع پرداخت:

جیمی کو طرح جالبی از فیلم فروشنده را به تصویر کشیده که در آن شهاب حسینی و ترانه علیدوستی در حالی دیده می‌شوند که نمایی از ساختمان فرسوده و ترک‌خورده چشم را به خود معطوف‌ می‌کند.

جیمی کو در این طرح علاوه بر دو شخصیت اصلی داستان فیلم فروشنده، نمایی از ساختمان‌های فرسوده تهران را هم به تصویر کشیده که بی ربط به فاجعه پلاسکو نیست.

‌می‌توان در این طرح “طعنه” طراح نیویورکر را به مدیران شهری تهران به وضوح مشاهده کرد.

گفتنی است، فروشنده به عنوان نماینده ایران در بخش بهترین فیلم‌های خارجی اسکار معرفی شد تا اصغر فرهادی که یک‌بار با “جدایی نادر از سیمین” به اسکار رفته بود، دومین حضورش را در بزرگترین رویداد سینمای جهان تجربه کند.

طعنه «نیویورکر» به فاجعه «پلاسکو»

سایت رسمی مجله


درباره نیویورکفا:

 نیویورک‌فا، مجله‌ای‌ست مستقل، که قرار است هر دو ماه، به صورت الکترونیکی منتشر شود. تمرکز این دوماهنامه بر ترجمه و انتشار داستان‌های کوتاه مجله نیویورکر است اما در هر شماره، تعدادی شعر‌ و مصاحبه‌ی نویسندگان دربارهٔ داستان‌ها نیز ارائه خواهد شد.  

هدف نیویورک‌فا ارتقای سطح داستان کوتاه فارسی و به روز نگه داشتن داستان نویسان و خوانندگان داستان کوتاه است و در همین راستا داستان‌های هفته‌نامهٔ بسیار معتبر نیویورکر، با تلاش جهت ارائه در کمترین زمان ممکن نسبت به انتشار در امریکا، به زبان فارسی منتشر خواهند شد. سعی بر این است که تمام داستان‌ها به فارسی برگردانده شوند و به این ترتیب، بحث سلیقهٔ مترجم در انتخاب داستانی خاص، از میان برداشته خواهد شد. اگر به هر دلیل یک داستان خاص قابل انتشار در مجله نباشد، توضیح لازم در این باره در یادداشت سردبیر خواهد آمد.

نیویورک‌فا فعلا بصورت الکترونیکی منتشر می‌شود اما بحث انتشار کاغذی مجله نیز در دستور کار قرار دارد.

علاقمندان به هنر و ادبیات،  می‌توانند با مراجعه به سایت بوطیقا (خانه ادبیات داستانی)، به نشانی www.butiqa.org ، برای تهیه اولین شماره‌ی این مجله (با ویرایش جدید) اقدام کنند.

این مجله با مدیریت فرحان نوری و سردبیری فرزین فرزام منتشر می‌شود و در صورت استقبال و حمایت مخاطبین مجله، در آینده و با توسعهٔ تیم مترجمین، جهت انتشار دیگر مجله‌های تخصصی ادبیات جهان نیز اقدام خواهد شد

 

 


 

آوانگارد شماره های جدید نیویورکر را برای مخاطبان ِ ویژه ی خود ارسال میکند. اگر شما نیز خواهان دریافت رایگان آخرین شماره های مجله نیویورکر هستید، کافیست در خبرنامه ما عضو شوید. فرم عضویت در خبرنامه پایین همین مطلب قرار دارد.

teleg
  nl


 

پاسخ


× شش = 24